AdminPTA | Odsłony: 156


Fragment książki Johna Frawleya
„Interpretacja gwiazd stałych”
będąca zapisem seminarium,
które odbyło się w Polskim Towarzystwie Astrologicznym
(Tom X Biblioteki PTA, 2018)
przeł. Roman Fierfas


Wróćmy do spraw związanych z Algolem. Algol to są te wszystkie złe rzeczy. To Meduza. Była córką oceanu, Posejdona. Była więc produktem natury pragnień. Meduza jest czasami przedstawiana jako potworna, odrażająca rzecz, co jest słuszne, zwłaszcza z punktu widzenia protestanckiej etyki, ponieważ cała sprawa z Meduzą związana jest z tym, że ona jest niezwykle piękna. I właśnie z tego powodu pociągała ludzi, a oni się w nią wpatrywali. Gdyby była obrzydliwą Angielką, nikt by na nią nie spojrzał. To była ta niezwykle piękna, wprost przepiękna kobieta, ale zamiast włosów miała węże, czyli pragnienia. Bo tak jak powiedziałem, jest córką Posejdona, córką natury pragnień. Każdy, kto na nią spojrzy, jest natychmiast obrócony w kamień. Pamiętacie, że bohater, którym jesteśmy my wszyscy, jest w pięćdziesięciu procentach czystą materią, a w pięćdziesięciu boskością. Te historie o byciu obróconym w kamień opowiadają w istocie o zredukowaniu do tej czystej materii, o utracie tej drugiej połowy. To tak samo, jak ta historia o Bliźniętach, o której mówiliśmy wczoraj. Mam tu na myśli to zapominanie o tym, że Kastor i Polluks to jedna i ta sama osoba. Tutaj zachodzi całkowita identyfikacja z częścią śmiertelną, czyli z Kastorem, i zarazem porzucenie części Polluksa.

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 100

Sylwia Konarska-Zimnicka (IH UJK)


Zwierzęta a influencja niebieska w przekazach średniowiecznych astrologów



„Tetrabiblos” Ptolemeusza
Tradycja astrologiczna zaadaptowała dla potrzeb nauki o ciałach niebieskich symbolikę zwierzęcą, widoczną w tzw. zwierzyńcu niebieskim, a więc w znakach zodiaku oraz w wyobrażeniach i nazewnictwie gwiazdozbiorów. Jednakże, już od starożytności, oddziaływaniu ciał niebieskich – planet, gwiazd stałych oraz znaków zodiaku podlegać miały wszystkie byty ożywione i nieożywione egzystujące w świecie sublunarnym. Zwolennicy determinizmu kosmicznego uważali więc, że wpływ świata lunarnego rozciąga się na wszystkie istoty żyjące w świecie podksiężycowym, a więc także na zwierzęta. Przekonanie to weszło do średniowiecznej tradycji astrologicznej za pośrednictwem klasycznych dzieł antycznych twórców oraz uczonych świata islamskiego. Klaudiusz Ptolemeusz (ok. 100-170), autor fundamentalnego dla astrologów dzieła – Tetrábiblos uważał, iż „Słońce, wraz z niebem otaczającym świat, nieustannie oddziałuje na wszystko, co istnieje w obrębie Ziemi. Nie tylko bowiem poprzez cykliczne następstwo pór roku wpływa na rozmnażanie się zwierząt i owocowanie roślin, na pływy wód i przemiany organizmów, lecz także poprzez pory każdego dnia – ocieplając, nawilżając, wysuszając i chłodząc w stałym porządku i zgodnie ze stałymi pozycjami, jakie przyjmuje w stosunku do zenitu”. Podobnie Księżyc. Ptolemeusz twierdził ponadto, iż gwiazdozbiory o ludzkich kształtach uprawniają do prognozowania o sprawach dotyczących ludzi; odpowiednio gwiazdozbiory przedstawiające zwierzęta wskazują na zwierzęta: te pełzające – na węże i im podobne; konstelacje przedstawiające drapieżniki wskazują na zwierzęta dzikie i zagrażające gatunkowi ludzkiemu, natomiast konstelacje obrazujące zwierzęta oswojone odnoszą się do zwierząt pożytecznych, przyuczonych do posłuszeństwa i przyczyniających się do dobrobytu ludzi, każde stosownie do swego kształtu (konie, bydło, owce). Gwiazdozbiory w kształcie istot morskich, np. Rak, Delfin, odnosić się miały do zwierząt morskich, i wreszcie gwiazdozbiory w kształcie zwierząt rzecznych, jak Wodnik czy Ryby, do zwierząt żyjących w rzekach i źródłach. Podług opinii Klaudiusza Ptolemeusza los zwierząt w znacznym stopniu warunkowany był oddziaływaniem ciał niebieskich. Szczególnie niebezpieczną dla zwierząt, podług opinii uczonego, była planeta Saturn. To jej panowanie miało powodować „niedostatek zwierząt pożytecznych”; tym zaś, które utrzymały się przy życiu, Saturn zwiastował osłabienie fizyczne wywołujące choroby. Ponadto Saturn miał oddziaływać niekorzystnie na aurę, ściągając lodowate, wilgotne, sprzyjające zarazom niezdrowe powietrze oraz gęste śnieżyce, z których „rodzą się szkodliwe dla rodu ludzkiego gatunki zwierząt i robactwa”. Podobnie niekorzystny wpływ na zwierzęta miał Mars. Merkury natomiast, jako planeta przyjmująca naturę innych planet, jak sądzono, okresowo bywał dla zwierząt korzystny, okresowo niekorzystny, przy czym autor nie doprecyzował zakresu tegoż oddziaływania.

 
 

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 221

dr Sylwia Konarska-Zimnicka (IH UJK w Kielcach)


Albumasar i jego dzieła astrologiczne. Cz. 1.
Flores astrologiae


 

Abu Maszar Dżafar ibn Muhammad ibn Umar al-Balchi, znany także, przede wszystkim w kręgach kultury łacińskiej, jako Albumazar lub Albumasar urodził się prawdopodobnie 10 sierpnia 787 na terytorium dzisiejszego Afganistanu, zmarł 9 marca 886 na terenie Iraku. Był jednym z najwybitniejszych perskich astronomów (jego dzieła astronomiczne nie zachowały się), astrologów i matematyków. Służył na dworze Abbasydów w Bagdadzie, gdzie spędził większość swojego bardzo długiego życia. To tutaj osobiście poznał Masahallaha, Omara z Tyberiady, Ibn Sahla. Był uczniem Al Kindiego, pod wpływem którego w wieku lat 47 zainteresował się filozofią i matematyką oraz astrologią. Z lubością studiował dzieła Arystotelesa oraz neoplatoników, w oparciu o nie wzmacniając własne przekonania tak religijne, jak i astrologiczne. Na skutek lektur neoplatoników przyjął Plotyńską koncepcję emanatyzmu, która zaowocowała przekonaniem, iż powstawanie i ginięcie jest skutkiem koniunkcji ciał niebieskich. Przekonanie to było tak silne, że rozważaniom na ten temat poświęcił duży i bardzo znaczący traktat. Według Albumasara świat został stworzony w momencie, gdy siedem planet znalazło się w jednej linii w znaku Barana, zaś jego koniec nastąpi wtedy, gdy wszystkie planety ustawią się w znaku Ryb. Podstawy swojej astrologii perski uczony opierał również na Vetiusie Valensie. Albumasarowi zawdzięczamy przechowanie antycznej tradycji hellenistycznej w astrologii, a przede wszystkim wiedzę o astrologii mundalnej praktykowanej w świecie persko-arabskim. Łacińskie przekłady jego prac przyczyniły się do ponownego poznania poglądów Arystotelesa w średniowiecznej Europie Zachodniej. Przez współczesnych sobie i następców ceniony jako wybitny astrolog, jego koncepcje były jednak krytykowane przez innych astronomów muzułmańskich takich jak chociażby Al Biruni. Wywarł bardzo silny wpływ na twórczość Rogera Bacona i Alberta Wielkiego.

 
AdminPTA | Odsłony: 721

Fragment książki „Mundane Astrology” Raphaela z 1910 roku

Przekład: Ewa Nowicka, anglistka, studentka Szkoły Astrologii PTA.
Redakcja: dr Piotr Piotrowski, DMA.
 

Od Redakcji

Poniżej prezentujemy polski przekład wybranych trzech rozdziałów z książki Raphaela „Mundane Astrology” z 1910 roku, podejmujących w formie kompendium zagadnienia z zakresu zaćmień solarnych i lunarnych. Pozycja ta, obok prac H. S. Greena, należy do klasycznych rozpraw astrologicznych z kręgu anglosaskiego z przełomu XIX i XX wieku poświęconych astrologii mundalnej i politycznej.

Pod pseudonimem Raphael, ściślej mówiąc Raphael VI (bo tradycja Raphaelów-astrologów sięga na Wyspach początku XIX w.) ukrywał się Frederick Robert Tuck Cross urodzony 15 maja 1850 roku o godz. 2:35 w Brockley Farm we wschodniej Anglii. Zmarł w 1923 roku. Raphael rozpoczął naukę astrologii już w 12. roku życia, a w wieku 25 lat zaczął wydawać znane czasopismo „Prophetic Messenger”. Jego książki na temat astrologii mundalnej, a także horarnej i urodzeniowej, cechuje prostota, przejrzystość i zwięzłość, dzięki czemu były one swego czasu polecane przez rozmaitych nauczycieli astrologii i cieszyły się dużą popularnością wśród czytelników.

W niniejszej edycji zamieszczamy rozdziały XXII, XXIII i XXIV, które odnoszą się do interpretacji zaćmień. W rozdziale XXII Autor koncentruje się na ogólnym wpływie zaćmień w zależności od żywiołu znaku, w jakim one wypadają, podaje także wskazówki, jak określać części świata, w których można spodziewać się skutków zaćmień. Sporo miejsca Raphael poświęca również metodologii określania czasu, w którym mogą wystąpić zdarzenia zapowiadane przez dane zaćmienie. W rozdziale tym znajdują się cytaty z „Tetrabiblos” Ptolemeusza, które w polskiej wersji zastąpione zostały przekładem Grzegorza Muszyńskiego, bazującym na edycji prof. W. Hübnera. Autor zaś, nie podając źródła, cytuje w swojej książce dostępny wówczas przekład dzieła Ptolemeusza według J. M. Ashmanda z 1822 roku, oparty na parafrazach Proklosa, choć w istocie bazujący nie na oryginale greckim, lecz na wersji łacińskiej „Czworoksięgu”. Z kolei Girolamo Cardano (1501-1576) cytowany jest za pismami H. Coleya.

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 1036


Sylwia Konarska-Zimnicka (IH UJK)

Horoskopy mistrzów krakowskich przełomu XV i XVI w.

(wg rękopisów BJ 3225 i 3227)


            W zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej przechowywane są dwa obszerne kodeksy rękopiśmienne o sygnaturach BJ 3225 i 3227, jak podaje Grażyna Rosińska, kodeksy z wieku XV, przez Władysława Wisłockiego i Mieczysława Markowskiego datowane na przełom XV i XVI stulecia. A tego typu kolekcje, co należy podkreślić, były charakterystyczne właśnie dla wieku XVI. Kodeksy Biblioteki Jagiellońskiej są zbiorami rozmaitych horoskopów – zarówno wykresów (figura caeli), jak i ich interpretacji (iudicium), które po dziś dzień w zdecydowanej większości stanowią zupełnie nieprzebadany materiał źródłowy (wyjątkiem są liczne prace E. Śnieżyńskiej-Stolot).

            Tych niezwykle ciekawych źródeł zachowało się wiele, a to zapewne z tej przyczyny, że, jak w roku 1491 pisał Antonio Bonfinius, włoski uczony i poeta, nadworny kronikarz Macieja Korwina, „Cracovia astrologis referta est”, a co pod koniec XIX wieku skwitował Michał Wiszniewski pisząc, że „gdy jedni magistrowie prowadzili dysputy i młodzież do tego zaprawiali, pisali kalendarze, horoskopy i wykładali computus, drudzy wyjaśniali Wergiliusza, Cycerona, Owidiusza, Waleriusza Maxyma i księgę Boecjusza O pocieszeniach filozofii”. Jerzy Samuel Bandkie podkreślił zaś, że nawet „na Lombardzie i innych dziełach widać horoskopy i inne astrologiczne brednie”. Niewątpliwie tę obfitą spuściznę naukową pozostawioną przez mistrzów krakowskich zawdzięczamy istnieniu na Uniwersytecie Krakowskim dwóch katedr – pierwszej, powstałej jeszcze na początku XV wieku katedry astronomii, od imienia prawdopodobnego jej twórcy zwanej stobneriańską oraz drugiej, ufundowanej w połowie XV wieku przez Marcina Króla z Żurawicy katedry astrologii, jedynej w owym czasie tego typu katedry w całej Europie chrześcijańskiej (dopiero pod koniec XV wieku podobne katedry powołano do życia w Ingolstadcie i Wiedniu). Astrologia cieszyła się wówczas olbrzymim zainteresowaniem nie tylko studiującej młodzieży, ale przede wszystkim szeroko pojmowanego społeczeństwa, bez względu na zajmowaną pozycję społeczną, czy status majątkowy. Wiara w moc oddziaływania ciał niebieskich była wielka, zgodnie z powszechnie panującym przekonaniem, iż na ziemi nie dzieje się nic, co uprzednio nie byłoby zapisane w gwiazdach. Stąd też, obserwując i skrupulatnie odnotowując wszelkie zmiany w układzie ciał niebieskich, starano się przewidzieć mające nadejść wydarzenia, czego efektem były rozmaite prognostyki i interesujące nas horoskopy.

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 1523
„Nie jestem zwolennikiem mnożenia bytów na horoskopowym kole.”





Mirosław Czylek: Czy zajmowanie się astrologią wpłynęło na Pana życie? Stał się Pan kimś innym? Astrologia wniosła coś sensownego czy może niepotrzebnego?

Wojciech Jóźwiak: Kiedy się pozna astrologię, to po prostu nie można być tym samym kimś, sprzed znajomości astrologii. Astrologia ogromnie zmienia postrzeganie świata, ludzi, relacji między ludźmi, „mojego” miejsca w świecie i w czasie itd. I to nie dlatego, że się „zna przyszłość”, jak ktoś mógłby pomyśleć. Astrolog nie zna przyszłości, ale zna więcej niż nie-astrolog sposobów domyślania się i fantazjowania jaka ta przyszłość może być. No więc nie chodzi o przyszłość ale właśnie o widzenie świata, świata ludzi i dostrzeganie masy szczegółów, które dla nie-astrologów nie są istotne. Oraz dostrzeganie związków pomiędzy tymi szczegółami. Zapewne także u psychologów ich dobry trening i praktyka też podobnie zmienia ich widzenie świata i ludzi. Więc pod tym względem zmieniłem się. Ale pod wieloma innymi względami nie zmieniłem się. Miałem wiele swoich psychicznych ograniczeń i one pozostały.

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 1602

Refleksje po spotkaniu autorskim z Jerzym Prokopiukiem

Jakub Kamiński






Dnia 23 maja 2015 roku odbyła się premiera VII już tomu wydane w ramach Biblioteki PTA. Tym razem redaktor serii Piotr Piotrowski odszedł od klasyki i postawił na dość niezwykłą lekturę. Nowa pozycja została bowiem przygotowana na jego specjalną prośbę przez wybitnego znawcę ezoteryki Jerzego Prokopiuka i dr Paulinę Piotrowska (badaczkę astrologicznych tekstów Marsilio Ficino), aczkolwiek autorzy już po III Konferencji PTA wyszli z propozycją jej napisania.

Sobotnie spotkanie autorskie promujące książkę „Władcy siedmiu planet i człowiek” rozpoczęła Elżbieta Czerwińska – członkini PTA i aktorka Teatru Polonia, która odczytała fragmenty Wstępu i rozdziału poświęconego Hermesowi/Merkuremu. Już po tych fragmentach można było odnieść wrażenie, że to nie lektura stricte astrologiczna, a raczej próba bardziej medytacyjnego spojrzenia na stojących za astrologiczną symboliką bogów. Co prawda podręczniki astrologii, zwłaszcza te z nurtu astropsychologii, często sięgają w opisach planet do religioznawstwa, przywołują różne wersje mitów chcąc dotrzeć do głębszego znaczenia danej planety. Nikt jednak z astrologów nie proponował (według mojej wiedzy) kontaktować się ze stojącymi za planetami bogami. Jeżeli już, to próby takie podejmowane były w magii, gdzie planetarni bogowie stanowią ważny obiekt inwokacji.

Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 1625


Erik van Slooten o zaletach astrologii klasycznej

 

Holenderski astrolog, Erik van Slooten, w dniu 4 października 2014 roku podczas dorocznej konferencji Niemieckiego Związku Astrologów w Bonn został uhonorowany Złotym Jupiterem [*w oryg. Goldener Jupiter] – nagrodą, która w niemieckim środowisku astrologicznym uchodzi za branżowego „Oskara”. Otrzymał ją za swoją pionierska pracę w dziedzinie astrologii klasycznej.

[Erik van Slooten w dniach 9-10 maja 2015 roku poprowdzi w Polskim Towarzystwie Astrologicznym weekendowy warsztat "Skuteczna praktyka astrologii tradycyjnej".]


Erik van Slooten wygłasza wykład na III Konferencji PTA


Kategoria: Artykuły
AdminPTA | Odsłony: 2393

 

Franciszek  Augustyn  Prengel i „Pierwszy Polski Kalendarz Astrologiczny”

Aleksandra Węglerska

 

Mało osób wie, że w okresie międzywojennym Bydgoszcz uznawana była za stolicę naukowej astrologii polskiej. Stało się tak dzięki działalności Franciszka Augustyna Prengla. Wykazywał on niezwykłe jak na owe czasy zainteresowania astrologią i językiem esperanto. Uważam, że warto przypomnieć sylwetkę człowieka, który astrologię traktował jako naukę. Dodatkowym argumentem jest fakt, iż w zbiorach bydgoskiej Książnicy znajdują się jego publikacje, a większość z nich przekazał w darze sam autor.

Do dzisiaj zachowało się niewiele informacji na temat życia prywatnego Prengla. Nie znane jest do końca nawet miejsce jego urodzenia. Niektóre źródła podają, że urodził się 26 czerwca 1899 r. w Chicago [1]. Inne sugerują, że być może urodził się tego samego roku, ale w Ameryce Południowej [2]. Jego rodzicami byli: Balbina Jäger- Adrian i Antoni Prengel. W 1906 r. rodzice wraz z synem wrócili do Europy. 4 października 1906 r. Prengel zamieszkał z matką w Bydgoszczy. Jego ojciec zginął w wypadku prawdopodobnie podczas Wystawy Światowej w Mediolanie [3]. Być może to tragiczne wydarzenie miało decydujący wpływ na życie i zainteresowania Franciszka. Wkrótce jego matka wyszła ponownie za mąż za ślusarza Teodora Juliana Nelkowskiego, z którym miała trzech synów i córkę. Mieszkali przy ulicy Podgórze 17. Franciszek Prengel ukończył szkołę ludową i gimnazjum w Bydgoszczy. Następnie studiował teologię, ale przerwał naukę. Przez krótki czas był prywatnym nauczycielem. Próbował też zajmować się twórczością literacką. Jednak prawdziwym jego powołaniem była astrologia, której poświęcił się całym sercem.

Kategoria: Artykuły
Back to Top